<rep> Repertorium of Old Bulgarian Literature and Letters

Прѣд꙽словие пѡстнїчьскымъ ст҃го васї́лїа архиеп^с҇кпа кесарїѫ кападокїисꙿкыѫ. Многомъ сѫщи^м҇ иже ѿ бг҃дъхновенꙿнаго писанїа повѣдоуемымъ.

Тогож^д҇е въѡбраженїе пѡстнїчьства. Гоу҃ н҃шемоу іс҃у х҃оу повелѣваѫщоу. еже г҃лѧ вамъ въ тъмѣ.

Тогожде прѣ^д҇словие. Ба҃ бл҃гостїѧ и чл҃колюбїемъ. въ блг҃дѣти г҃а нашего іс҃у х҃а.

Тогож^д҇е ѡ вѣрѣ. Ба҃ бл҃гаго блг^д҇тїѧ заповѣданїе, вашего бл҃гоговѣинꙿства расмотривь достоино.

Тогож^д҇е ѡц҃а нашего василїа прѣ^д҇словїе постнїчьско. Постничьское житїе, единъ разоу^м҇ има^т҇ д҃шевное сп҃сенїе.

Тогож^д҇е оустави по широтѣ. Понеже блг^д҇тїѧ б҃жиеѧ о имени г҃а нашего іс҃а х҃а.

Въпрашанїа постничьска. Понеже да^с҇ намъ слово вла^с҇ еже въпрашати, прѣж^д҇е въсѣ^х҇ наоучени быти м҃лим сѧ. ѡставлъшемъ слово б҃жїе слоужити трапезамъ: + конецъ трїстамъ и пѧ^т҇десѧтимъ главизнамъ ст҃го василїа еже по въпросѡ^м҇.

Иже въ сты^х҇ ѡц҃а нашего василїа архиеп^с҇кпа кесарїискаго. слѡвеса къ иже иночьское житїе постнїчьствоуѫщимъ. главизнъ. л҃. а҃. О помыслънѣмъ настоателꙿствѣ. ꙗко недостоитъ постникоу осѡбъ стѧжати что ѿ вещныихъ:⁓

Прѣдъсловїе. Еже о х^с҇ѣ любомѫдрїе въспрїемъ.

а҃. о помысло^х҇ настоателꙿства. и ꙗко не зло е^с҇ тѣло ꙗко же нѣцїи въспрїѧшѫ. конецъ съ б҃гомъ трїдесѧти^м҇ главизнамъ иже въ ст҃хъ ѡц҃а нашего василїа велїкаго: ⁓

Ст҃го василїа слово. како достоитъ иноко^м҇ быти нестѧжателномъ:⁓ Достоитъ инокꙋ прѣж^д҇е въсѣ^х҇ нестѧжателно житїе.

Тогож^д҇е наказанїе о ѿвръжени житїа и съвръшени д҃ховнѣмъ:⁓ Прїидѣте къ мнѣ въси трꙋж^д҇аѫщеи сѧ и обрѣмененїи.

Тогож^д҇е ст҃го василїа. посланїе великаг^о҇ василїа къ ин^о҇чьствꙋѫщи^м҇:⁓ Непщꙋѫ оубо ни единого же и̋ного вамъ.

Ст҃го и великаго василїа запрѣщенїа инокѡ^м҇:⁓ а҃ Аще кто з^д҇равꙿствꙋѫ тѣломъ не ради^т҇ ѡ мл҃тва^х҇.

Правила тогож^д҇е ст҃го васїлїа о инокынѣ^х҇. Клѧвшїа сѧ каковоѫ либо клѧтвоѫ.

Е҆л^ки^а на трапезѣ запрѣщенїа различны^х҇ сты^х҇. И҆же стихъ съ братїами ѿ небрѣженїа не поѫще.

иже въ ст҃хъ ѡц҃а н҃шего васїлиа великаго кесарїѧ кападокїискыѫ архиепїскопа. слово въ не^д҇лѧ мѧснѫѧ, ѡч҃е бл^с҇ви:⁓ Слова потрѣбѫ да^с҇ намъ създавыи на^с҇ б҃ъ.

Ст҃го василїа къ пр^е҇звїтер^ꙋ нак^а҇занїе о бж҃ствн^ѣ҇и слꙋжбѣ. Потъщи сѧ ѡ презвитере, прѣ^д҇ставити себе дѣлателѣ непостыдна правѧща слово истинное.

ѿ посны^х҇ ст҃го васїлиа:⁓ Съвръшенѣишее дѣло постничьскаго жителꙿства.

ꙗко добро и бл҃гопрїѧтно б҃оу. еже дѣлати по праведномоу словꙋ. и ꙗко ѿ еже не дѣлати, не тъчїѧ въмножꙿство грѣховъ оуклонишѫ^с҇ и оукланѣѫт сѧ нѣцїи ... и дѣланїе его быти соугꙋбо:⁓

о покаани и исповѣдани ѿ бж^с҇твны^х҇ писанїи свѣ^д҇телꙿства и како по^д҇бае^т҇ исповѣдовати сѧ и каати сѧ намъ о люты^х҇ дѣанихъ. словѡ н҃а:⁓ Възлюбленыи г҃нъ оучени^к ре^ч сице.

Показанїа о покаани и исповѣдани. и ꙗко не по^д҇баетъ ꙗже понѫж^д҇и бываѧщаа или по съмотренїꙋ нѣкоемꙋ врѣменꙿноу исповѣданїа и прощенїа грѣхомъ ... ѡ҆во же въ надъмлены^х҇ и прѣлъщены^х҇ месалианъ. слово н҃в. Велика оубо еже по б҃ѕѣ слъзамъ крѣпо^с҇.

Дамаскиновѡ ѿ ереси масалїанскыѫ рекше єѵ҆хи^т҇скыѫ ~ Тѡлика же ѥ^с҇ тѣ^х҇ ѡ плазства гръдѡ^с҇; нѫ силованї нѣкоеи ѡбласть себѣ съдѣловаѫще :~

Ѻ наватїанохъ : ~ Нава^т҇ съ. иже въ гоненїи спадшѫѧ и пѡкаавшѫ сѧ не прїемле^т҇. и покаанїе не прїемлѧтъ :~ Тож^д҇е и саватїане и мелїтїане, и си^м҇ пѡ^д҇бнїи ~

Бг҃ословово ѿ еже пакы іс҃ мои ~ Вѣмь и пѧтое кр҃щенїе єже слъзами , нѫ болѣзньнѣише ꙗко ѡмываѫи на въсакь д҃нощъ ложе свое и постелѧ слъзами блѫ же тако горко ѡсѫди , ꙗко безтѣла и безплътень : ~

+ Телос Тин Де Тин вивлѡн сим ѳ҃ѡ.